VAN DIS, Adriaan
Zo gruwelijk (voor Caroline) *
Toen zij merkte dat hij steun zocht bij een wandelstok
en bij het trappenlopen halverwege zitten moest
– het voorhoofd klam en met een nare rokershoest –
toen wist ze: trouw van je leven nooit een ouwe sok.
Ze vloekte binnensmonds en hees haar manlief op
en voelde weer de schaamte voor dat ouwe lijf,
eens had ze het bemind, nu was het stijf,
ook had hij schilfers op zijn kale kop.
En dood gaan deed hij niet, dat ouwe lijk.
Niks kreeg hij meer omhoog, zij moest alles voor hem dragen,
als ze er ook maar iets van zei, begon hij jammerlijk te klagen,
dan beet ze op haar lip, en dacht: ik zet hem aan de dijk.
‘s Nachts snurkte hij en zag ze tanden trillen in een waterglas.
Wie bluste in hun lits-jumeaux haar vuur? Zij zou weer ongedurig woelen
en meteen na het ontwaken zijn pyamabroek uitspoelen
omdat hij er drie keer uit moest voor een branderige plas.
Maar weggaan dorst ze niet, want wat zij dacht, kon hij zelfs niet raden.
Hij wist van voren niet dat hij van achter leefde
en als hij naast haar stond en zo aandoenlijk beefde,
begreep ze dat een scheiding nog het meest haar zelf zou schaden.
Zo gingen jaren heen en zij onthield wat hij vergeten zou:
zijn pincode, zijn vrienden en al het lief en leed.
Ze heeft hem jaren zwijgend aan- en uitgekleed,
ze bleef per slot van rekening zijn vrouw.
* Contrafact op “Het huwelijk” van ELSSCHOT
straffeloos onder de palmen
stevig op slot was de koffer
koperen lip in brede mond
en daarboven fronste
wit en druipend
over ruw linnen sluipend
vaders naam
drijf geen spot met zijn koffer
zo joeg je papa op de kast
onder het lid de albums
vergeelde daden
achter spinnenwebbladen
bijna vergaan
klonk een schot als de koffer
op zondag openging
en de oorlogsmensen maar lachen
om vrouwen met decolletés
rijk waren ze vroeger geweest
heel voornaam
kom krab het rag van de foto's
spel de jaren in witte inkt
en betreed de sepia tuinen
door weer en duimen verminkt
waar komen die mensen vandaan?
uit een oceaan van grassen
vrouwen een kop groter dan
halmen
wandel onder de palmen
straffeloos
vader is gewroken
een leven over gedaan